حبیب خبر- منوچهر برون:

 شهرهای "آسماری" (مسجدسلیمان، لالی و اندیکا) آمیخته اند با تاریخ، صنعت و رنج.

 این سرزمین ها، خاستگاه نخستین چاه نفت خاورمیانه و آغازگر زمان صنعتی شدن در ایران‌اند.

 شهرهایی که روزگاری قلب تپنده اقتصاد کشور بودند ولی امروز در سکوتی غمبار، نظاره‌گر محرومیت‌های پی‌درپی و عقب‌ماندگی‌های تلخ‌اند.

 آن‌چه بر این دیار می‌گذرد، بی‌گمان گواهی روشن از توسعه‌نامتوازن و فراموشی ریشه‌های صنعتی یک ملت است.

با وجود پیشینه‌ درخشان، نبود جاده‌های مناسب همچنان یکی از دشواری های جدی این مناطق است. راه‌های ارتباطی فرسوده، پرخطر و ناکارآمد، نه تنها عبور و مرور ساکنان را دشوار کرده، بلکه نهال جذب سرمایه‌گذاری، گردشگری و ترانزیت بار و مسافر به استان‌های مجاور را نیز عملاً از میان برده است.

 این در حالی‌ست که جغرافیای این شهرها به‌گونه‌ای‌ست که می‌تواند شاه‌راهی امن و اقتصادی برای ترانزیت کالا و مسافر میان استان‌های جنوب و غرب کشور باشد، اگر چشم توسعه به آن دوخته شود.

از سوی دیگر، صنعت نفت- که زمانی نبض این منطقه را داشت- امروز نه تنها نتوانسته اشتغال‌زایی پایداری برای مردم بومی فراهم کند، که هتا(حتا) صنایع پایین‌دستی پیوسته با آن نیز یا شکل نگرفته‌اند یا به‌شدت اندک مانده‌اند!

نبود زنجیره تولید و فرآوری در کنار سوء مدیریت منابع، بهره‌مندی مردم این مناطق را از ثروتی که در زیر پایشان جاری‌ست، بسیار ناچیز کرده است!

بیکاری گسترده، یکی از پیامدهای مستقیم این وضعیت است. جوانان تحصیل‌کرده و توانمند ناچار به مهاجرت‌اند؛ زیرا در زادگاه خود هیچ افق روشنی برای اشتغال نمی‌بینند.

این مهاجرت‌ها نه تنها ریشه خانواده‌ها را سست می‌کند، بلکه منابع انسانی ارزشمند را از این شهرها می‌رباید. آمار مهاجرت رو به رشد و خالی‌شدن روستاها از جمعیت، هشداری جدی برای آینده اجتماعی، اقتصادی و هتا امنیتی این مناطق است.

زیرساخت‌های گردشگری نیز کم و بیش در جایگاه صفر قرار دارند، در حالی‌که طبیعت بکر، آثار تاریخی، اقلیم کوهستانی و فرهنگ غنی اقوام ساکن در این نواحی، می‌تواند هر گردشگری را شیفته خود کند. نبود هتل، اقامتگاه، راهنما، مسیرهای استاندارد، تبلیغات و برنامه‌ریزی، این زمان زرگون را از مردم دور و بر گرفته است.

با چنین گنجایش های بکری در دل تاریخ و طبیعت، این مناطق سزاوار نگاهی نو، برنامه‌ای فراگیر و نگاهی همه‌جانبه‌اند.

توسعه مسجدسلیمان، لالی و اندیکا تنها ادای دِینی به تاریخ نیست، بلکه راهی برای زنده کردن عدالت اجتماعی، بازگرداندن سرمایه انسانی و کاهش شکاف‌های منطقه‌ای در کشور است.

شهرهای "آسماری" چشم‌به‌راه گام‌هایی استوار است؛ نه وعده‌هایی تکراری!