در نخستین جشنواره ملی شعر «هوای خانه»، جایی که هر بیتْ بوی مقاومت و هر واژه، یاد زنانی را زنده می‌کرد که در سخت‌ترین روزهای جنگ دوازده‌روزه ستون خانه بودند، نام یک شاعر خوزستانی بیش از همه به چشم آمد: "حسین بازپور".

 به گزارش یکم آذرماه ۱۴۰۴ حبیب خبر، این جشنواره- که به میزبانی دانشگاه آزاد اسلامی تهران برگزار شد- دیدارگاه شاعرانی بود که هر کدام از گوشه‌ای از ایران آمده بودند تا از «زن»، «خانه» و «ایستادگی» بگویند؛ ولی شعر "بازپور"، گویی چیزی بیش از واژه‌ها با خود داشت.

 حس او، تصویرهایش و ایست‌هایی که میان سطرها داشت، همه نشان از شاعری می داد که انگار جنگ و مقاومت را نه از پشت شیشه، که از دل خاک جنوب دیده است....

 از میان آثار فراوانی که از دانشگاه‌های آزاد سراسر کشور ارسال شده بود، تنها ۱۲ اثر در سه قالب شعر نو، غزل و مثنوی به مرحله نهایی رسید. "بازپور" در میان این ۱۲ نفر، جایگاهی را از آن خود کرد که نشان می‌دهد شعر جنوب همچنان ریشه در زمین دارد و شاخه در آسمان.

 آیین پایانی در واحد تهران برگزار شد؛ سالن پر بود از هیجان جوانانی که شعر را نه به عنوان سرگرمی، که به عنوان سلاحی برای روایت حقیقت می‌نویسند.

 و آن‌گاه که نام «حسین بازپور» خوانده شد، خوزستان دوباره در دل سالن جان گرفت؛ انگار بانگ کارون، بوی نخل‌ها و تصویر زنان مقاوم جنوب در یک لحظه میان صندلی‌ها جاری شد.

 جشنواره «هوای خانه» پایان یافت، ولی آنچه باقی می‌ماند، بانگ شاعرانی است که خانه را با واژه‌ها زنده نگه می‌دارند.