یاد بچه ها بخیر!

 معلمم، به خون تپیده ام.

 به چهره ام نشسته بیکران غبار درد

                                            آه !... سرد.

 معلمم، به خون تپیده ام

                             تکیده ام.

 به سینه ام نشسته موج سربی تفنگ

 به مازه ام شکسته تیغ و خنجر و

                                 خشاب و سنگ.

 نفس چو می کشم

 شراره ها نهیب شاعرانه می زنند به چنگ.

برادرم !

سه تار سرخ عشق را

به همره شکوفه های عاشق وطن

به سوی قصه های پاک باورانه می برم

و قطره قطره شعر عاشقانه ام

به رسم روزگار

                    ماندگار می شود.

هنوزهم مسلسلم

درون پنجه های نیمه جان خویش

به سمت چهره عبوس دشمنم

                              نشانه می رود.

هنوزهم درون سنگر دفاع،

سرود مانگاری و غرور می دهم به سر.

به خود نهیب می زنم

تکان بخور!

کلاس درس بچه ها کنارتوست

نگاه شان به قصه های ناب بی شمار توست

اه !...می شدید به صف هرطلوع صبح

می شدید یکی درکنار هم

مشت تان به سوی خصم اهرمن

راه تان بیان پاک هرسخن

درس تان سرود کودکان بی پناه

                                   آرزوی عشق.

مشق تان سلاح گرم اتشین

                                 آبروی عشق.

معلمم به خون تپیده ام

می کنم در این غروب گرگ و میش

طلوع صدهزار ستاره را نگاه

می زنم چو موج،

به راز و رمز آب و آسمان

                                  به ماه.

چه باشکوه ست ؟

                 مرگ سرخ و با شرف .

به راه سرزمین خویش

به سوی جلوه های ناب دین خویش

یاد بچه ها بخیر!

رنگ مهربان تخته سیاه

مشق و مدرسه، کلاس درس

معلمی که عاشقانه می سرود

بچه ها!  به نام عشق می رویم.

محمد نوروزی بابادی

دی ماه  ۱۳۶۳اهواز