یک شاعر و منتقد پیشکسوت کشورمان، در حاشیه نمایشگاه بین المللی کتاب تهران، از تجربه‌های خود در شعر نو، شعر ناب و نسبت خود با جریان‌های روشنفکری سخن گفت و افزود: کتاب‌های من خوب پخش نمی‌شود. اختلاس همه جا هست، ولی در میان هنرمندان بیشتر است. هنرمند نباید دروغ بگوید.

به گزارش حبیب خبر از ستاد خبری سی‌و‌ششمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، استاد"هرمز علی‌پور" شاعر و خرده گیر (منتقد) برجسته کشورمان در نشستی حودمانی با دوستداران اشعار خود در نمایشگاه کتاب، درباره مسیر کار‌های خود گفت: از کودکی شیفته هنرهایی مانند نقاشی و خوشنویسی بودم و بسیار زود به شعر گرایش پیدا کردم.

او با اشاره به پیشینه‌ پژوهشی خود افزود: در دوران کودکی خاطره هایم را می‌نوشتم و تلاش می‌کردم آهنگین سخن بگویم. در ۱۴ سالگی دوبیتی گفتم و از ۲۰ سالگی به‌صورت رسمی وارد دنیای شعر شدم.

این شاعر که به گفته خود به وزن شعر و قالب‌های گوناگون آن چیرگی کامل دارد، گفت: هم در قالب دیرینه (کلاسیک) شعر گفته‌ام و هم در قالب شعر سپید. یکی از شعرهای سپیدم که درونمایه سیاسی داشت در مجله فردوسی منتشر شد.

علی‌پور با اشاره به کار‌های سیاسی خود از دوران کودکی گفت: در سال ۱۳۳۲-که هفت سالم بود- در تظاهرات شرکت می‌کردم و حتا با گچ روی دیوار می نوشتم: یا مرگ یا مصدق.

او همچنین گفت: علاقه‌اش به کار‌های مبارزاتی از مطالعه‌ زندگی‌نامه‌ یک مبارز در مجله آغاز شد که پدرش به خانه آورده بود. به گفته او، این گرایش بعدها در سال ۱۳۵۷ باعث شد تا مرز اعدام پیش برود.

علی‌پور نخستین شعر خود را در سال ۱۳۴۵ منتشر کرد. او آن دوران را «دهه طلایی شعر نو» توصیف کرد و گفت: در آن سال‌ها جریان‌های نوگرا و موج‌ساز در شعر فارسی فعال بودند و من هم در همان فضا به‌عنوان چهره‌ای از شعر ناب مطرح شدم.

او گفت: در جلسات روشنفکری طرفداران احمد کسروی حضور داشتند و با فضای فکری چهره‌هایی مانند نیما، فروغ و دیگران از نزدیک آشنا بودند.

به گفته علی‌پور،آن‌ها چیرگی خوبی بر شعر کلاسیک داشتند و به همین دلیل موفق شدند به سرعت شناخته شوند.

علی‌پور افزود: فروغ درباره‌ آتشی گفته بود وقتی کتابش را خواندم، به او حسادت کردم. این نزدیکی میان شاعران باعث شد آن دوره به یکی از درخشان‌ترین ادوار شعر معاصر تبدیل شود.

در ادامه این نشست، مجری برنامه اشاره کرد که در اشعار علی‌پور نشانه‌هایی از تفکر ضدروشنفکری دیده می‌شود.

علی‌پور درباره‌ درونمایه اشعارش گفت: در دهه ۵۰، شعری در قالب شعر ناب سرودم که در هیچ کتابی منتشر نشده است. همچنین شعری برای گل‌سرخی سرودم.

او افزود: کتاب‌های غزل و دوبیتی‌ام را چاپ نکردم. چاپ کتاب سخت بود و تا مرز چاپ هم می‌رفت، اما خیلی دیر کتاب‌هایم به چاپ رسید.

علی‌پور درباره‌ شعر ناب گفت: ویژگی‌های شعر ناب آن را به همسخن نزدیک‌تر می‌کند.

مجری برنامه اشاره کرد که کلیات اشعار علی‌پور هزار صفحه است که تنها  گزیده‌هایی از آن منتشر شده است.

او درباره‌ سبک شعری‌اش ابراز کرد: شعرهای اخیرم برآمده از  نقد و  تجربیات خودم است و به درد غیرشاعران نمی‌خورد. حتا بعضی زمان ها شعرهایم موزون نیست و آن را، از افعال موزون خارج می‌کنم. آنقدر روی واژگان، عشق و علاقه دارم که با وسواس واژگان را انتخاب می‌کنم.

مجری برنامه افزود: واژه های خودمانی در ابیات استاد زیاد وجود دارد که خواننده و شنونده را به خودش نزدیک می‌کند. عملاً حذف فعل‌هایی می‌بینیم که به قرینه نیست، اما عملاً شاعر خوانش متن را به عهده‌ی خواننده قرار می‌دهد.

علی‌پور در پاسخ گفت: خوانش‌هایی را که بر عهده‌ خوانندگان است می‌توان شعر هجو نامید.

او در پایان یادآور شد: کتاب‌های من خوب پخش نمی‌شود. اختلاس همه جا هست، بلکه در میان هنرمندان بیشتر است. هنرمند نباید دروغ بگوید.

سی‌وششمین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران از ۱۷ اردیبهشت آغاز شد و تا ۲۷ اردی بهشت‌ ۱۴۰۴ با شعار «بخوانیم برای ایران» در محل مصلای امام خمینی(ره) ادامه یافت.

هم‌زمان با برگزاری بخش حضوری نمایشگاه کتاب ۱۴۰۴ تهران، بخش مجازی نمایشگاه نیز در سامانه book.icfi.ir امکان خرید غیرحضوری کتاب را برای علاقه‌مندان فراهم کرده بود.