حبیب خبر- هوشمند هوشیارزاده:

 با تونل‌های انتقال آب، اصفهان سیراب می‌شود؛ ولی چهارمحال، بختیاری و خوزستان در آستانه فاجعه زیست‌محیطی و اجتماعی قرار می گیرند!

 چشمه کوهرنگ، سرچشمه زاینده‌رود، کارون و دز، پس از هزاران سال جوشش، آرام گرفت. بانگ زلالی که دشت‌ها و زندگی میلیون‌ها نفر را سیراب می‌کرد، امروز خاطره شده است!

 اگر امروز سکوت کنیم، فردا همین سرنوشت در انتظار خوزستان و چهارمحال‌وبختیاری است.

 تونل‌های انتقال آب به اصفهان، نه تنها این منطقه را خشک می‌کنند، بلکه جریان طبیعی رودخانه‌ها را قطع و سفره‌های زیرزمینی را ویران خواهند کرد.

 برق تولید نمی‌شود، کشاورزی نابود می‌شود و مردم ناچار به مهاجرت خواهند شد.

 خوزستان، سرزمین سبز و پرآب، خاکستانی تشنه و شبیه کویر لوت خواهد شد.

 این تنها یک هشدار نیست؛ زنگ خطر است.

 کارشناسان محیط‌زیست بارها اعلام کرده‌اند: سدسازی‌های بی‌رویه و تونل‌های غیرمجاز انتقال آب، آب‌های زیرزمینی را نابود و چشمه‌ها را خشک می‌کنند.

پروفسور "پرویز کردوانی" گفته بود: «با انتقال تونلی آب، مبدا برای همیشه نابود می‌شود.»

"محمد درویش" نیز تأکید کرده است: "تغییر اقلیم در زاگرس مصنوعی است؛ ما خودمان با سدسازی‌های بی‌محابا این تغییر را رقم زده‌ایم."

شوراهای محلی چهارمحال‌وبختیاری هم هشدار داده‌اند: "مردم مخالف انتقال آب نیستند، بلکه با روش‌های تخریبی تونلی و برداشت بی‌رویه مخالفت دارند. اما صدای آنها تاکنون شنیده نشده است."

نمونه تاریخی این بی‌تدبیری خشک شدن «چشمه مروارید» است که با اجرای تونل کوهرنگ ۲ از بین رفت. حالا سرنوشت کوهرنگ نیز به همان مسیر خطرناک کشیده شده است.

"علی خدیری"، کارشناس اقتصاد، هم گفته است: «فشار بیش از حد به منابع راهبردی آبی مانند فشار به بانک مرکزی یک کشور است؛ نتیجه نه نجات مقصد، بلکه نابودی مبدا و ورشکستگی کل سیستم خواهد بود."

پیامد خشک شدن چشمه‌ها تنها کمبود آب نیست؛ فاجعه‌ای اجتماعی و زیست‌محیطی در راه است: نابودی مراتع، فرسایش خاک، تشدید تغییر اقلیم، مهاجرت اجباری دامداران، نابودی کشاورزی و در پایان تبدیل مناطق سبز ایران به خاکستان‌های بی‌آب و علف.

اگر امروز تصمیم اشتباه سدسازی و تونل‌های ویرانگر ادامه یابد، فردا دیگر جایی برای بازگشت نخواهد بود.

آب ایران، امنیت غذایی و برق کشور در خطرند و میلیون‌ها نفر در ایران مرکزی و جنوبی قربانی خواهند شد.

کارشناسان تأکید دارند: راه نجات، توقف تونل‌های تخریبی، رعایت اصول محیط‌زیستی و مدیریت پایدار منابع آب است. هر تصمیم نادرست، نه تنها امروز که تبارهای آینده را هم در کام بحران فرو می برد.