حبیب خبر- بهرامی بیرگانی:

 برخی از سخنان کارگزاران دولت نه تنها ارزش خبری ندارند که حتا ممکن است آدم ها را یاد ضرب المثل: "چیزی که عیان است/ چه حاجت به بیان است" بیندازد!

 برای نمونه رو تیتر و تیتر  ۲۸ مهر ۱۴۰۴ خبرگزاری ایسنا را می توانید در زیر بخوانید:

 سخنگوی دولت:

 "یارانه دهک‌های یک تا سه پرداخت شد/حقوق بازنشستگان ظرف ۷۲ ساعت آینده واریز می‌شود"

 نگارنده از سخنگوی دولت انتظاری ندارد؛ شاید او گمان کند سخن بسیار مهمی زده و آگاهی رسانی کرده است! ولی از آنجا که برخی حرف ها- که پاسخ به پرسش های خبرنگاران است- کارگزاران یا همین سخنگوی دولت را وادار به پاسخ می‌کند؛ این خبرنگاران پرسشگر هستند که باید بدانند یارانه دهک های یک تا سه همیشه پیش از یارانه های چهار به بالا پرداخت می شود. چرا که این روند چند سال است ادامه دارد و پرسیدن چنین پرسش هایی نشانه ناآگاهی خبرنویسانی است که فکر می کنند می توانند آن را تیتر کنند!!

 زمانی که سخنگوی دولت می گوید:"حقوق بازنشستگان ظرف ۷۲ ساعت آینده واریز می‌شود" بی گمان یک خبرنگاری از او درباره زمان پرداخت حقوق بازنشستگان پرسیده است! حتمن هم می اندیشد که یک پرسش اساسی را بیان کرده است!

شاید هم می دانسته حقوق بازنشستگان(از جمله نگارنده) آخر ماه- حالا یک روز زودتر یا یک روز دیرتر- به حساب شان می نشیند ولی چون حرف دیگری برای پرسیدن نداشته گفته از بازنشستگان حمایت کنم!

جالب تر آن که "دبیر" بخش دولت در سرویس سیاسی "ایسنا" هم این خبر را با روتیتر و دو "تیتر" در کنار هم با نگاره ای از سخنگوی دولت در بخش ویژه و پیشانی خبرگزاری درج کرده است!

شوربختانه، بسیاری از خبرنویسان کشور یا دانشجوی دانشگاه ها هستند یا آدم های بیکاری که شنیده اند خبرنگاران در هر نشستی، حق نشست می گیرند؛ بنابراین با ورود به این پهنه هم درپی نام می گردند و هم نان! و از پرداختن به مسایل و مشکل های مهم جامعه و کشور دوری می کنند؛ چرا که در این باره آگاهی لازم را ندارند و ممکن است در هنگام پرسش برای شیرفهم کردن کارگزاران، دست خالی شان رو شود!

در تعجبم از این همه خبرنویس تهرانی که در دیدارها و نشست ها با سخنگوی دولت و دیگر کارگزاران حضور می یابند ولی یکی از آنها از وضعیت نابه‌سامان برخی استان ها از جمله همین خوزستان که در تب آتشِ "هور و آلودگی های زیست محیطی کارخانه ها و بیکاری و بی آبی و بی برقی و چند نقطه" می سوزد؛ حرفی نمی زنند ولی آنقدر پرسش های بی ارزش و تکراری مطرح می کنند که سخنگوی دولت و نیز دیگر دولت‌مردان و زنان اگرچه پاسخی به ناچار تکراری می دهند ولی در دل شان می خندند و با خود می گویند:" خوب شد به تور آدم هایی که مو را از ماست بیرون می آورند نیفتادیم!

بی گمان تا دروازه پرسشگری خبرنویس های آماتور و طرح کادی بر همین پاشنه می چرخد، نباید انتظار داشت مشکل های اساسی کشور- که بار آن ها بر دوش مردمِ زیر و روی خط فقر، سنگینی می کند- آسان شود؛ هرچند مردان مان هراسان نشوند؛ ولی این بند از غزل زنده یاد "نشاط اصفهانی" را کجای دل مان بگذاریم که سروده است: "... مشکلی نیست که آسان نشود/مشکل این‌ست که خود مشکل ماست..."