حبیب خبر- دکتر "حسن دادخواه":

 به رغم ثابت بودن سنت‌های تاریخی و تسری و همگانی بودن فلسفه فراز و فرودهای جوامع، با این وجود، هیچ دو جامعه و هیچ دو رویداد تاریخی را نمی توان حتی با داشتن مشترکات فرهنگی و اجتماعی و سیاسی، بر هم انطباق و تطبیق کامل داد. به زبان دیگر، حتی با همپوشانی دو رخداد و رویداد، نمی توان برای هر دو یک نسخه و علت و اسباب قائل بود!

 تاریخ و جغرافیای قدیم ایران با سرزمین‌های کناری که امروز به یک کشور مستقل در آمده اند، دارای مشترکات بسیاری است. از همه مهم‌تر می توان به دین و مذهب و ریشه های تاریخی آن اشاره کرد و از توجه حاکمان و سلسله های حکمرانی در ایران به دین اسلام و مذهب تشیع سخن به میان آورد.

 این پیوند، برخی رویدادهای مذهبی و دینی را در ایران قدیم، برجسته نموده است به‌ویژه در برهه های چیرگی حکومت های با رنگ و لعاب مذهبی در ایران، که تاثیر شگرف خود را در ادبیات و هنر، باورمندی و رسوخ آموزه های مذهبی در شهروندان ایرانی برجا گذاشته است

 عشق و دلباختگی ایرانیان به رهبران مذهبی و تاثیر عاطفی برخی رویدادهای خونین در حوزه جغرافیایی تاریخی میان ایران و خاستگاه اسلام،  تا آنجا عمیق و شگرف است که روحیه و انگیزه های دینی و دلباختگی به روح اسلام، بر ملیت و وابستگی های وطنی و مولفه های مدرن وحدت ملی سایه افکنده است.

  از سوی دیگر، اصل جهان وطنی از یک سو و بی اعتنایی به سرزمین و زادگاه و خاک و فرهنگ ملی، از سوی دیگر، در برهه هایی در تقابل با یکدیگر قرار گرفت و حتی تاکنون نزد افراد شاخصی از جامعه دینی، علاقه و دلبازی نسبت به ایران و سرزمینی تاریخی آن، ناپسند و نکوهیده بود و هست!

  این بی اعتنایی به سرزمین و ملیت، گاهی با تلفیق و آمیختگی با انگیزه های ناخالص سیاسی، وزن و سنگینی دغدغه های مذهبی را بر مصالح ملی نیز، غالب و چیره گردانید!

  ناگفته نماند که نقد و تحلیل این رفتار، به هیچ عنوان نشانه کم توجهی یا سبک و کوچک قلمداد کردن اصالت ایمان دینی و توجه به نکات مثبت تقویت دین در میان مردم، نباید تفسیر شود.

  مردم ایران از دیرباز، مردمی دیندار و پایبند به حرام و حلال دین اسلام و رهبران مصلح دینی بوده و هستند با این وجود، نباید این روح خالص دینی را پاس نداشت و اجازه داد به هر آلوده و رفتار ناصوابی گرفتار گردد!

  سالیانی سال، سوگواری های ماه محرم و رفتار جمعی شیفتگان به اهل بیت علیهم السلام، در روضه خوانی و گریستن و گوش سپردن به داستان تاریخی رویداد جانسوز میان امام حسین ع و لشکریان حکومتی وقت سپری می شد.

 در برهه هایی از روزگار قدیم و اکنون و  تاکنون، رهسپاری دسته هایی از مردم ایران به سوی عراق با هدف زیارت عتبات شریف، ساخت سازه های مربوط به مرقد امامان و زیارتگاه در آن کشور، دستاویز و ابزاری برای چیره شدن سیاسی بر کارگزاران و دولت های عراق بوده است و جلسات نوحه خوانی و سینه زنی، جلوه ای از ایمان بالای مردم و نشانه ای از همراهی و دلدادگی مردم با سیستم حکمرانی و دولت های ایران تلقی می شد. به زبان دیگر، سود و فایده ای با هدف سازندگی و تحول و تغییر در فضای فرهنگی و سیاسی ایران، در این جلسات مسجدی و تکیه ای، نصیب مردم نمی شد.

  یورش وحشیانه اخیر دولت صهیونیستی به مرزهای ایران و بمباران و موشک زدن به تاسیسات نظامی و هسته ای و ترور مقامات ارشد نظامی و دانشمندان هسته ای، بوی هدفمندی علیه مصالح سرزمینی و ایجاد تشتت و پراکندگی در وحدت و همبستگی ملی و میهنی و ضربه زدن به یکپارچگی سرزمینی ایران را به همراه داشت.

 مردم ایران اگر چه در نبردهای هوایی تقریبا بی پناه بودند و انتقاد جدی به سیاست های کلی کشور دارند، با این وجود، اجازه نمی دهند که سرنوشت آنان در جنگ و در کانون های بیرون از کشور تعیین شود و از همه بدتر، کشورهایی در پی تجزیه سرزمینی ایران باشند.

  این تهاجم، موجب بیدار شدن و تقویت روح ملی و همدلی و همگرایی ملی و میهنی در میان مردم و از جمله نخبگان و برجستگانی فرهنگی شد.

  همزمانی ماه محرم در سال جاری با رویدادهای پس از این تهاجم و مظلومانه شهید شدن فرماندهان عالی نظامی و مردم بی پناه، موجبات بازتولید روح ملی را در میان همه شهروندان ایرانی ایجاد کرد که از پایداری همراهان امام حسین و مظلومیت آنان در برابر لشکریان پر شمار یزید، دستمایه آی برای بازآفرینی وحدت و همبستگی میهنی ایرانیان بسازند.

  سوگواری ماه محرم اخیر، یک سوگواری با ماهیتی ملی و غیر حکومتی و غیر دولتی و با هدف تجمیع همه مردم ایران در زیر چتر سربلندی ملی است که نشان از تغییر و تجدید و نوسازی در روح و ماهیت مناسک و رفتارهای مذهبی ایرانیان دارد.