اهواز/حبیب خبر- منوچهر برون:

 گاهی انسان‌هایی در میان ما زندگی می‌کنند که بودن‌شان حجتی است بر معنای نیک‌زیستی.

 دکتر "کاوه جاسب"، فوق تخصص خون و سرطان کودکان، از زمره‌ی همان فرشتگانی‌ است که به جای پرواز در آسمان‌ها، در زمین مانده‌اند تا شانه‌ای باشند برای اشک‌ها، و دستی برای تسکین دردهای بی‌امان.

 نام او در میان خانواده‌هایی که فرزندشان درگیر دشوارترین مبارزه‌ی زندگی‌ست، با واژه‌هایی چون امید، محبت و دانش گره خورده است.

 در روزگاری که انسان‌ها گاه از سنگینی درد دیگری روی برمی‌گردانند، دکتر جاسب ایستاده است؛ نه تنها به عنوان یک پزشک چیره دست، بلکه به عنوان انسانی که هر کودک را نه یک بیمار، بلکه جهانی کوچک و نازنین می‌بیند. برای او درمان تنها تزریق دارو نیست؛ او در کنار دارو، لبخند می‌زند، گوش می‌سپارد، نوازش می‌کند و بی‌آن‌که تظاهر کند، زندگی می‌بخشد.

 شاید برخی بگویند: او تنها وظیفه‌اش را انجام می‌دهد. اما حقیقت فراتر از این است. آنان که از نزدیک با دکتر جاسب و روش انسانی‌اش آشنا هستند، می‌دانند که چگونه شب‌ها بر پرونده‌ها خم می‌شود، چگونه در دل سکوت اتاق بیمارستان، با نگاه یک مادر اشک را می‌فهمد، و چگونه حضورش، خود آرام‌بخشی‌ است قوی‌تر از دارو.

 هر پدر و مادری که فرزندش را بر تخت بیمارستان گذاشته اند، طعم اضطراب را چشیده اند. اما حضور دکتر "کاوه جاسب"، با آن چهره مهربان و نگاه دلگرم‌کننده‌اش، نویدی‌ست که می‌گوید: «تنهایید، اما بی‌پناه نه». در چشم‌های او باور به شفا هست؛ حتا اگر جسم نتواند بجنگد، روح را می‌توان حفظ کرد. حتی اگر پایان ناگزیر باشد، می‌توان تا آخرین لحظه با کرامت زندگی کرد.

در جامعه‌ای که گاه صداهای بلند، مهربانی‌های آرام را به حاشیه می‌برند، یادآوری نام‌هایی چون دکتر "کاوه جاسب"، بازگشتی‌ است به اصل معنا.

او تنها یک پزشک نیست؛ واسطه‌ای‌ است برای دوام امید، پناهی‌ است برای خانواده‌هایی که بر چلیپای سکوت، دردهای‌شان را تاب می‌آورند.

او ثابت کرده است که فرشتگان ناگزیر بال ندارند؛ گاه روپوش سفید می‌پوشند و در هیاهوی بیمارستان، بی‌آن‌که ادعا کنند، جان و جهان کسی را نجات می‌دهند.

در برابر چنین انسانی، باید سر تعظیم فرود آورد و به جامعه‌ای که از وجود او بهره‌مند است، شادباش گفت.

کاش بتوانیم مهربانی و درخشش چنین انسان‌هایی را بیشتر ببینیم، ثبت کنیم، بستاییم و برای تبار آینده، روایت کنیم.