حبیب خبر- منوچهر برون:

سفر دکتر سیدمحمدرضا موالی‌زاده، استاندار خوزستان، به سرزمین منگشت را باید فرصتی مغتنم برای بازنگری در نیازها و ظرفیت‌های یکی از مناطق کمتر برخوردار استان دانست.

این منطقه با وجود جمعیت قابل توجه، ظرفیت‌های بکر کشاورزی، منابع طبیعی و دامداری، هنوز با چالش‌های جدی در بخش هایی مانند: اشتغال، راه‌سازی، زیرساخت‌های ارتباطی، سلامت و خدمات اجتماعی مواجه است. بنابراین، امید می‌رود که این بازدید، نه تنها بازدیدی میدانی، بلکه آغاز یک فصل تازه در توجه عملی به توسعه پایدار این منطقه باشد.

اما در میان خبرهای منتشرشده از این سفر، آنچه ذهن بخشی از افکار عمومی را مشغول کرد، رسانه‌ای شدن اهدای چند دستگاه دوچرخه به برخی نوجوانان یا دانش‌آموزان منطقه بود.

بی‌گمان چنین اقدامی در نیت، عملی خیرخواهانه است و می‌تواند پیام‌آور توجه به نشاط اجتماعی، سلامت جسم و تشویق به تحرک باشد؛ ولی زمانی که این حرکت در قالب سوژه‌ای تبلیغاتی و رسانه‌ای روایت می‌شود، چهره‌ی آن از یک اقدام مردمی، به نمایشی سطحی تنزل پیدا می‌کند؛ به‌ویژه در منطقه‌ای که شمار زیادی از خانوارها تحت پوشش نهادهای حمایتی‌اند و دغدغه‌های معیشتی بسیار جدی‌تری دارند.

جامعه امروز، بیش از هر چیز به کرامت نیاز دارد. کمک به نیازمندان، در اصل خود کار بزرگی‌ست؛ ولی اگر در هیاهوی دوربین‌ها و فضای مجازی به کار نمایشی بدل شود، نه‌تنها اثربخشی‌اش کاهش می‌یابد، بلکه این گمان را تقویت می‌کند که نگاه مسوولان به مردم، از بالا به پایین است؛ نه نگاهی همدلانه و مسوولانه. این در حالی‌ست که سنت اسلامی و ایرانی، همواره بر «ستر» نیکی‌ها، حفظ عزت نیازمندان و پرهیز از ریا تأکید کرده است.

مردم سرزمین منگشت، نجیب، پرتلاش و کم‌توقع‌اند. آن‌ها به‌دنبال شعارهای شکوهمند نیستند، بلکه در انتظار اقدام‌های ریشه‌ای‌اند: "توسعه جاده‌ها، احیای صنایع بومی، ایجاد فرصت‌های اشتغال برای جوانان، حمایت از دامداران و کشاورزان، تقویت آموزش و بهداشت و در نهایت گره‌گشایی از چالش‌های روزمره."

بی‌گمان استاندار محترم خوزستان با پیشینه علمی، فرهنگی و مدیریتی خود، می‌تواند این سفر را به نقطه عطفی در برنامه‌ریزی متوازن و عدالت‌محور استان تبدیل کند. ولی این هدف، با نگاه دقیق و پرهیز از حرکات نمایشی فراهم می‌شود.

سرانجام، آنچه در حافظه تاریخی مردم می‌ماند، نه تصاویر رسانه‌ای، بلکه میزان اثرگذاری تصمیم ها و عمق دلسوزی مدیران برای آبادانی واقعی منطقه است.