اهواز/حبیب خبر- منوچهر برون:

 در روزگاری که جامعه بیش از هر زمان دیگری به بُرنایی پِنداری و واکاوی‌های چندلایه نیاز دارد، هنوز هستند کسانی که بر طبلِ اندیشه سیاه و سفید می‌کوبند؛ آن نوع اندیشیدن که یا همه‌چیز را نور می‌بیند یا تاریکی.

 این روش اندیشه، در روانشناسی به عنوان یک تحریف شناختی(دستکاری) شناخته می‌شود؛ تحریفی که نگاه انسان را از درک راستینه های خاکستری بازمی‌دارد و او را در دوگانه‌های ساده‌انگارانه، زندانی می‌کند.

 در اندیشه سیاه و سفید، انسان‌ها یا فرشته‌اند یا دیو؛ یا «کاملن درست» هستند یا «کاملن نادرست».

 جای تعجب نیست که در چنین حالتی، مجالی برای تفاهم، گفت و گو و هم‌افزایی نمی‌ماند. آن‌چه می‌ماند جدال است، نفی، ویران‌سازی و هیاهو؛ آن‌هم نه بر پایه منطق، که بر اساس احساس و شتاب‌زدگی ذهنی.

 این نوع اندیشه، در فضای پرهیاهوی خوزستان نیز، خود را به شکلی ملموس نشان داده است.

دکتر موالی‌زاده، استانداری فرهیخته، اهل قلم، علم و اندیشه، امروز در میانه‌ میدان چنین نگرشی گرفتار آمده است. هر اقدامی که انجام می‌دهد، بی‌درنگ دو قطب شکل می‌گیرند؛ موافقانی که بی‌چون‌وچرا تمجید می‌کنند و مخالفانی که هر تصمیمی را نشانه سقوط می‌دانند.

این همان دوپاره‌سازی است؛ همان اندیشه تندرو که مدیریت را به جای فرصت، به چالش می کشاند. به‌جای تحلیل ریشه‌ای اقدامات، به مقایسه‌های سرسری روی می‌آوریم؛ به جای نقد سازنده، انگ‌ می زنیم. در این میان، نه زمان می‌ماند برای برنامه‌ریزی، نه فضا برای آرامش مدیریتی.

خوزستان با مشکل هایی چون کم‌آبی، نبود زیرساخت، آسیب‌های اجتماعی و روبه‌روست؛ ولی آن‌چه بیش از همه باید ترمیم شود، فضای گفت‌وگو و تحلیل عادلانه است. باید از اندیشه مهاجرت نخبگان سیاه و سفید فاصله گرفت و راهی به سوی نگاه میانه و مسوولانه گشود.

دکتر موالی‌زاده نه قدیس است نه لغزش‌کار مشکل ها؛ او مدیری است با نقاط قوت و ضعف، با کارهایی شایسته و البته کاستی‌هایی که نیازمند اصلاح‌اند.

همان‌گونه که خرده‌گیر باید مسوولانه بهین گزینی کند، پشتیبان نیز باید از ستایش کور بپرهیزد. خوزستان نیازمند آرامش، همکنش و خردمندی است؛ نه زیاده روی یا کندروی.

در نهایت، اندیشه سیاه و سفید، اگر در جامعه نهادینه شود، نه‌تنها مدیریت که همه نهادهای اجتماعی را برافروخته می کند! امروز بیش از هر زمان، به برنایی کاوش و بهین گزینی دادگرانه نیاز داریم؛ چرا که تنها از راه راستینه، پیشرفت پدید می‌آید، نه از دل هیاهو.