اهواز/ حبیب خبر- دکتر محمد خطیب:

انتخابات زودهنگام ریاست جمهوری چهاردهم در پی شهادت سید ابراهیم رئیسی (ره)، در دو میعادگاه هشتم و پانزدهم تیر با تایید نتایج نهایی توسط شورای نگهبان قانون اساسی به پایان رسید و به طور رسمی دکتر "مسعود پزشکیان" نهمین رئیس‌جمهوری اسلامی ایران شد.

در میعادگاه چهاردهم، «انگشت اشاره» ملت ايران كه همه با آن به كانديدای خود رأی دادند پیامی معجزه‌وار را به كساني كه دنبال بمب اتم در ايران هستند مخابره کرد.

این پیام چیزی نبود جز اینکه ملت استكبارستيز ايران، شناسنامه‌های خود را روی ميز گذاشتند تا مثل عصای موسی تمام توطئه‌های استكبار را ببلعد.

پس ناگفته پیداست اصلی‌ترین پیام حضور مردم آن است كه «اعتماد» به آينده كشور و «اميد» به بهبود و حل مشكل ها در چارچوب سيستم کنونی همچنان يك اصل بنيادين در رفتار سياسي مردم ايران است.

 به بیان گویاتر، مشارکت، نیروی حیاتی دمکراسی است. در واقع، سلامت نظام دمکراسی و رضایتمندی در آن، اغلب در میزان مشارکت نِمود می‌یابد.

بنابراین، درکِ اینکه چرا افراد حاضر به رأی دادن می‌شوند و چه عواملی مُحرک آنها برای مشارکت سیاسی است، می‌تواند برای تصمیم‌گیری در حوزه‌های سیاسی، اقتصادی و اجتماعی مفید باشد.

در این باره، آنچه نِمود بارزی داشت، وجهِ مشترک هر شش نامزد انتخابات ۱۴۰۳ ریاست‌جمهوری، داشتن پیشینه حضور در میدان ایثار و شهادت است. چنانچه روشن است انتخابات ریاست جمهوری در میعادگاه زودهنگامِ چهاردهم، چه در مرحله نخست و چه در مرحله دوم پایان می‌پذیرفت، قطعیت حکایت داشت رییس‌جمهور هر که باشد، نمی‌تواند از پیشینه ایثارگری خود بگریزد.

این شش نامزد از پزشکیان، پورمحمدی و زاکانی گرفته تا جلیلی، قاضی‌زاده هاشمی و قالیباف روزگاری را گذرانده‌اند که حتا یک عکس مناسب و با کیفیت از آن روزگاران جهادی خود ندارند و به‌زحمت می‌توان ردِ پای دنیا را در آن دوره از حیات آنان پیدا کرد.

نهمین رئیس‌جمهور ایران اسلامی، باید عکس دوره جنگ خود را حتا اگر یک عکس گوشه پاره و سیاه‌وسفید است، در اتاق کارش بگذارد. عکسی هم از رئیس‌جمهوران شهید، رجایی و رئیسی کنار آن قرار داده و به خود یادآور شود: فرصت خدمت اندک است و نوعِ پایانش خارج از تصور! بعد هر روز اگر به عکس شهیدان و عکس روزگاران گمنامی خود بنگرد، برای خدا و خلق بس است.

شاید هر روز با خود زمزمه کند، هر روز بر خود نهیب ‌زند که «چه‌خبرته؟! کجا را می‌خواهی بگیری؟!» آنگاه شاید اندکی آن روح سرکش را رام کند و بداند آن خدای سبب‌سوز ناظر اوست: «از سبب‌سوزیش من، سودایی‌ام/ در خیالاتش چو سوفسطایی‌ام."

آقای رییس‌جمهور! با روحیه رزمندگی و «برادر» خطاب کردن مرسوم آن دوران خارج از عناوین و درجات مرسوم، به لطف الهی، سختی‌ها را گره از گره بگشایید و برای مشکل های در هم‌ تنیده کشور، راه نجاتی شایسته بیابید که «إِنَّ اللَّهَ يُدَافِعُ عَنِ الَّذِينَ آمَنُوا ... وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ».

در این مسیر، ان‌شاءالله مردم به طلایه‌داریِ فرهیختگان جامعه با سلیقه‌های گوناگون از رهگذرِ تلاش و انتقال انتقادهای دلسوزانه و ایده‌های مبتکرانه، شما و دولت برخاسته از اراده‌یِ مردم را در پاسداشت از امنیت و آرامش جامعه و اجرای وظایف قانونی خود همکاری و همراهی خواهند کرد.

از این روی، انتظارِ بدیهی مردم از منتخب خودشان این است: آقای رئیس‌جمهور! در میدانِ عمل رزمنده بمانید تا مصداق «أَدُّوا الْأَماناتِ إِلی أَهْلِها» باشید. بر چنین رییس‌جمهوری از هم اکنون سلام!