امروز و در فضای سرور انگیز جشن ولایت و عید غدیر می خواهیم یکی دیگر از پیشکسوتان صاحب نام ورزش خوزستان را معرفی کنیم؛ کسوتی که در میان اهالی ورزش نامش همیشه به نیکی یاد شده و قابل احترام بوده و هست. 

او در یازدهمین روز اولین ماه زمستان سال ۱۳۳۴در محله بنگله های شرکت نفت اهواز دیده به جهان گشود و با بچه های زیتون کارگری همراه و همبازی و به طور کلی دم خور بود.

 دوستی و رفاقت اش با زنده یاد صفر ایرانپاک او را به تیم های فوتبال فاخری و شاهین اهواز کشاند و به رغم این که بازیکن قابلی در فوتبال بود اما یک حادثه- که به شکستگی دستش انجامید- سبب شد قید فوتبال و فوتبالیست شدن را بزند ولی از فضای ورزش دور نشد و در یکی از جشن های مناسبتی و تقویمی بزرگ آن  دوران، به طور ناگهانی،  استعداد درخشانش در یک رشته غیر فوتبالی توسط زنده یاد، استاد مرتضی سرمدی دبیر ورزش صاحب نام ورزش آموزشگاه های خوزستان کشف شد و از آن روز، فضای مستطیل سبز فوتبال را با ورود به آغوش مادر ورزش ها، تعویض و به عنوان یک استعداد درخشان تازه کشف شده  وارد فضای پیست دو ومیدانی شد.

او گفت: در این مسیر استاد عبدالصاحب خیشکاران بزرگ ترین مشوق اش برای موفقیت های کسب شده  بود و در طول کمتر از یک سال با جهشی بلند و فوق العاده توانست در رقابت های اموزشگاها و بعد از آن پیکارهای جوانان و بزرگ سالان کشور نامش به عنوان یک مدال آور صاحب سبک در دو ومیدانی کشور  مطرح شود .

آن نام "هوشنگ مطرود نژاد" است.

استاد هوشنگ مطرود نژاد در مقایسه دو و میدانی زمان ورزشکاری خودش با دو و میدانی فعلی، چنین گفت:

در زمان ما ورزش کردن ابتدا یک نوع سرگرمی برای پر کردن اوقات فراغت به شمار می آمد اما بعدها ناخداگاه به عشق و علاقه و حضور فعالانه تبدیل شد. هیچ کس ورزش را شغل نمی دانست؛ چرا که آن ورزش آماتور و خود جوش بود. حتی تامین لباس و کفش به عهده ورزشکاران بود و فرقی میان ورزشکار  قهرمان و آن که به صورت مبتدی ورزش را شروع کرده نبود. گاهی شاهد بودیم با یک جفت کفش چند ورزشکار به صورت نوبتی در مسابقات رسمی استانی و حتی کشوری شرکت می کردند.

 فضای حاکم بر ورزش آن دوران رفاقت و حفظ حرمت بزرگ تر و باهم بودن و لذت بردن از روح و نشاط واقعی ورزش بود. هیچ ورزشکاری هنگام مسابقه مالک کفش شخصی خودش نبود بلکه تلاش می کرد آن ورزشکار هم تیمی خود را هم در این کفش شریک کند؛ چون تامین کفش برای همه مقدور نبود. اما اینک ورزش که  علمی و دانشگاهی دنبال می شود و هدف فقط کسب موفقیت است دیگر اجازه چنین کارهایی داده نمی‌شود؛ چون ورزش هم اکنون دارای منشور صنعتی و حرفه ای شدن است و به عنوان یک شغل درآمد زا به شمار می آید؛ اما به اعتقاد بنده دوران شکوفایی ورزش سنتی به مراتب دلچسب تر و سالم تر بود. دو و میدانی خوزستان در آن دوران امکانات زیرساختی در همه رشته هایش نداشت، اما مطرح و مدعی بود. ورزشکاران بزرگی از دو و میدانی خوزستان در فضای ورزش کشور مطرح شدند و نام شان ماندگار باقی مانده است. 

استاد مطرود نژاد اضافه کرد: دو و میدانی را حلقه اول ورزش باید دانست. آشنا شدن با این حلقه، حضوری فعال و علمی همراه با تجربه و علاقه مندی را می‌طلبد.

او گفت: به خودم هرگز اجازه نصیحت وتوصیه به نسل جوان فعلی را نخواهم داد؛ چون اعتقاد دارم هنوز بزرگ تر از بنده در فضای کسوتداری ورزش حضور دارد؛ فقط به عنوان یک عضو کوچک اهالی ورزش یاد آوری می کنم: ورزش، ارزش خاصی دارد. اهالی آن  و بزرگان اش دارای حرمت و جایگاه ورزشی و اجتماعی هستتد. ورزش مختص یک رنگ و گروه و طیف و قوم خاصی نبوده و نخواهد بود. در فضای ورزش و چرخ گردون، آمد و رفت ورزشکار و قهرمان و صاحب منصب فراوان است. تاریخ مصرف قهرمانی و صاحب منصب بسیارمحدود و غیر قابل تمدید وتکرار است، اما تاریخ و ارزش، حرمت گذاری و نام نیک داشتن و کسوتدار ماندگار بودن، در فضای ورزش و میان اهالی آن، بسیار حایز اهمیت است.

چه خوب است حالا که ادعا داریم ورزشکاریم، تلاش کنیم ورزش را از آلودگی، تزویر و تملق برای زر و زور یا ماندن به هر قیمت در فضای ورزش دور کنیم. ورزش را- که محل شور و نشاط سلامتی است- به بی راهه نکشانیم. 

✍ سیدمهدی ابوس